Na regen komt zonneschijn…en daarna kwam er nog veel meer regen. Boven de wolken schijnt te zon, nog zo’n cliché, in dat geval had Andalusië vorig jaar wel boven de wolken mogen liggen. Dachten wij even lekker het vroege voorjaarszonnetje op te kunnen zoeken, nou storm Lawrence verpestte het behoorlijk. Iemand zei ooit tegen mij dat ik altijd geluk heb met het weer als ik op vakantie ben, het was nu in Spanje echter net of alle regen die ik nooit had in één keer viel.
We hebben uiteraard wel geprobeerd iets van 6 dagen Spanje te maken, maar ik ga niet liegen, het was toch wel een behoorlijke teleurstelling om niet lekker zonder jas rond te lopen, in de zon te kunnen hangen en vrijwel continu Buienradar te moeten checken. Het was een avontuur dat zeker!
En dat avontuur begon al bij aankomst. Nadat we onze huurauto hadden opgehaald, was het maar een halfuurtje rijden naar onze airbnb. Tenminste, als je het huisje ook daadwerkelijk kunt vinden. Het heeft veel gevloek, heen en weer rijden en appen met de host (die het huisje eerst ook niet eens kon vinden haha!) opgeleverd, maar na twee uren waren we er dan eindelijk. Die reis moesten we alle drie even verwerken, het was al laat dus hop naar bed en hopen dat de volgende dag toch de zon zou schijnen.
Bovenstaande foto maakte ik pas een paar dagen later, de enige ochtend dat we wakker werden met een blauwe lucht. Het huisje was dus super mooi inclusief zwembad, waar ik mij van te voren wel in had zien dobberen. Wel was het, logischerwijs, meer ingericht op het buitenleven. Wij hadden dan ook zo ongeveer elke dag ruzie met de airco die de boel moest verwarmen, maar dat was niet een heel groot succes. Nooit gedacht dat ik in Spanje met drie lagen kleding zou rondlopen.
Eenmaal opgestart reden we voor de lunch naar een super leuk strandtentje Luuma Beach in Marbella. We aten een heerlijke poké bowl en vervolgden onze weg naar het gezellige dorpje Estepona. Je vindt hier authentieke straatjes, witte huizen en gezellige pleintjes. Terwijl het begon te miezeren zaten wij lekker droog op het terras bij La Italiana een gebakje en koffie naar binnen te werken, echt een aanrader, het gebak is hier super lekker! Kiezen was lastig maar wij gingen voor de lotus cheesecake, dolce de lege en citroen merengue.
’s Avonds hebben we iets simpels in het huisje gegeten. De volgende dag zou het echt tering veel gaan regenen en die voorspelling klopte wel aardig. Jemig de stroom in het huisje kon het zelfs niet aan, die viel een paar keer uit. De eigenaren van het huisje woonden op hetzelfde erf, dus we hebben Pedro maar even aangeschoten om te vragen hoe we de stroom weer konden inschakelen. De beste man sprak nauwelijks Engels, maar uiteindelijk konden we gelukkig verder met het bereiden van de lunch. Nadat de stroom nog een aantal keer was uitgevallen waren we er wel klaar mee en zijn toch in de auto naar Ronda gestapt. Eenmaal daar renden we zo ongeveer door het stadje om even op te warmen bij O Melhor Croissant waar ze, je raadt het al, allemaal super lekkere croissants serveerden. Ondertussen zaten we vastgeplakt aan onze telefoon om Buienradar en Buienalarm te checken, want wanneer zou het juiste moment zijn om nog even naar de beroemde brug te lopen? Op goed geluk liepen we weer naar buiten en eenmaal op de brug…een ware wolkbreuk! Totaal doorweekt. We konden gelukkig nog wel naar binnen sprinten bij een soort oude stadsmuur, maar toen was het kwaad al geschied. Koud en geïrriteerd gingen we weer snelwandelend richting auto, maar niet voordat mijn zwager een Spaanse sokkenwinkel vloekend onveilig maakte terwijl mijn zus en ik onder de airco van de winkel stonden te drogen.
Op de terugweg klaarde het een klein beetje op en reden we een mooie route over slingerende bergwegen. We waren de enige op de weg, want ja iedereen zat natuurlijk net als Pedro gezellig in huis bij sfeervolle tl-verlichting terwijl de stroom 33x uitviel. Wij klommen over wat rotsen en hadden een mooi uitzicht op de bergen en ja je verwacht het niet, een stukje blauwe lucht en een voorzichtig zonnetje!
Om een herhaling van de vorige dag te voorkomen, besloten we ’s avonds tickets te kopen voor de Mezquita in Córdoba. Vanaf ons huisje was dit twee uur rijden en eenmaal in Córdoba was goed te zien hoeveel het geregend had. De rivier was zo ongeveer in een modderstroom veranderd.
Eenmaal binnen in de Mezquita kathedraal heb ik 100 foto’s van bogen gemaakt, stond altijd al op mijn lijstje om deze mooie kathedraal van binnen te bekijken. Al had ik mij wel voorgesteld dat ik in een zomerjurkje zou rondlopen in plaats van in een fleecevest en regenjas hahaha.
Knipperend tegen het felle zonlicht (ja echt!) kwamen we na twee uur weer buiten. We struinden wat door de straatjes van Córdoba en liepen per toeval tegen een mega leuk mega klein restaurantje aan, La Cavea, waar we heerlijke paella hebben gegeten ♥ De zon scheen te hele tijd toen wij binnen zaten, daar wilden we natuurlijk zelf ook nog even van genieten, maar ja wij naar buiten en weer regen. Toch hebben we nog wat rondgelopen, een bakkie gedaan en lekkere koeken meegenomen voor onderweg. Twee onderstaande foto’s vatten het verloop van de dag wel samen ;)
Onderweg naar huis reden we een route naar El Torcal de Antequera en wauw dat was prachtig! Bijzondere rotsformaties en bizarre luchten, een perfecte gelegenheid om wat dronebeelden te maken. Het is hier vast ook prachtig wandelen, dat wilden wij ook graag doen, maar de dagen erna was het niet lang genoeg droog om erop uit te trekken.
De volgende dag stond de toffe wandeling Caminito del Rey op de planning. Eigenlijk zouden we deze eerder in de week al lopen, maar toen stonden er 8 wolkbreuken op de planning, dus gelukkig kon ik de tickets nog verzetten naar wat de droogste dag van de week zou worden! Een paar jaar geleden had ik deze wandeling al een keer gemaakt en aangezien ik toen nogal snel last kreeg van mijn onderrug tijdens het wandelen, was ik benieuwd of daar nu verbetering in zat – helaas niet. Daarbij kwam nog mijn huidige knieproblemen, dus ja echt een feest om met mij te wandelen.
Maar goed we waren eens een keer ruim op tijd, dus we aten nog relaxt een broodje en dachten aan het einde van een leuke tunnel van 1.500 meter op de verzamelplaats van de wandeling terecht te komen. We moesten echter nog veel verder lopen en dat werd rennen, weg relaxte sfeer, we waren maar net op tijd haha. Dus nog helemaal buiten asem zette we onze helm op en begonnen aan de wandeling van zo’n twee uur.
Na het veel wandelen, foto’s maken met camera en telefoon en een pijnlijke rug en knie was ik behoorlijk kapot. We besloten terug naar het huisje te gaan en de rest van de middag rustig aan te doen.
Ik zei al dat deze reis een avontuur was, op één van die regenachtige dagen besloten we op de navigatie aan te geven dat we de ‘economische route’ wilden rijden, dat hebben we geweten. We kwamen op een grindachtige weg terecht die op een gegeven moment over zou gaan in een modderweg omhoog en omlaag. Mijn zus en ik begonnen al te hyperventileren en hebben mijn zwager gedwongen om niet verder te rijden, maar de auto in zijn achteruit te zetten, pfff net op tijd. Ik dacht echt dat we niet meer terug zouden komen, mijn zwager zou wel gedacht hebben ‘jemig wat een zeikwijven’ hahaha. De weg bleef alsnog spannend, we moesten nog een buiten zijn oevers getreden riviertje oversteken en er was verder geen mens te bekennen wat mij niet echt geruststelde. Geen Pedro om ons met een trekker uit de ellende te kunnen trekken zeg maar – gelukkig hoefde ik zelf niet te rijden!
Op zondag reden we richting een gek kasteel, Castillo de Colomares, wat eigenlijk ook weer geen kasteel is. Het is een soort monument dat iemand die geld over had heeft laten bouwen ter nagedachtenis aan Columbus. Je zag het gebouw bijna niet meer door de invasie van mensen, een echte toeristische trekpleister dus. Maar ik ben aardig goed in het ‘om mensen heen fotograferen’ en nog wat prutsen in de nabewerking hahaha, dus daarvan zie je weinig terug op de foto’s ;)
Totaal overprikkelt van het Franse geschreeuw van de bus die net uitgeladen werd, gingen we snel weer richting auto. We besloten nog een keer richting El Torcal de Antequera te rijden om te wandelen tussen die prachtige rotsformaties, helaas stopte het niet met regenenen dus hebben we alleen een mooie route met de auto gereden.
Het avontuur hield echter nog niet op. De laatste nacht heeft het zo bizar hard geregend en gewaaid dat het een wonder was dat het huisje er nog stond. Het tuinmeubilair was weggewaaid en nog erger de stroom was wéér uitgevallen en die kregen we met geen mogelijkheid meer aan! En we moesten een vlucht halen, als dat stomme hek op het erf dan maar open gaat anders zitten we hier vast of moeten Pedro uit bed bellen. In de kou en in het pikkedonker liepen we met onze mobiel als zaklamp door het huisje op zoek naar kaarsen. Heel sfeervol konden we zo alsnog bij kaarslicht douchen, snel de koffers in de auto gooien en nadat het hek gelukkig open ging met gierende banden naar huis – maar wat waren we uit hè hahaha ;)
