Winter has come! Het is inmiddels februari en hadden we in Nederland nog sneeuw verwacht? Zeker niet. Hadden we überhaupt ooit nog sneeuw verwacht in Nederland? Eerlijk gezegd ook niet, maar toch hopen we elk jaar weer op een witte kerst. En wie herinnert zich Piet Paulusma niet, die elk jaar moest voorspellen of er een Elfstedentocht zou komen?
Groot was dan ook de verbazing toen vorige week ineens alle weermannetjes riepen dat het zou gaan sneeuwen en vriezen. En Nederland zou Nederland niet zijn als dat niet voor paniek zorgde. Code rood werd aangekondigd, er werden weer massaal pleerollen geplunderd, de rest van de supermarktschappen waren overigens ook leeg (alsof er een hongerwinter naderde), ouders waren verwoed Marktplaats aan het afstruinen op zoek naar schaatsen en snowboots voor de kids. Kortom, het hele land in rep en roer want er stond iets leuks te gebeuren in Coronatijd.
Zelf voelde ik mij als een klein kind op kerstavond. Dé vraag die mij sinds vorige week bezighoud: KUNNEN WE SCHAATSEN?! Dat is immers alweer 9 jaar geleden. Ik heb een vriendin ongeveer ik elke bericht over sneeuw getagd (sorry not sorry ;P), had het met collega’s over schaatsen op het Veluwemeer in de pauze en of het benevelen van de parkeerplaats een optie was zodat we een eigen ijbaan zouden hebben, reed even op en neer naar Drenthe om de schaatsen van mijn moeder op te halen en bracht diezelfde schaatsen naar een slijpmannetje in Zwolle. Aan de voorbereiding zal het in ieder geval niet liggen.
Nu is het toch zover! Er ligt sneeuw, best veel sneeuw voor Nederlandse begrippen. Dus vanmiddag heb ik die Siberische kou inclusief snijdende Poolwind getrotseerd. Van foto’s maken kwam het echter niet, want ik was te druk met bedenken hoe ik zo snel mogelijk weer naar huis kon zonder direct een spelbreker te zijn :)
Dus daarom ben ik even mijn archief ingedoken naar een toepasselijk reisverhaal. En dat brengt mij bij een weekendje weg 3 jaar geleden naar Goslar. Een pittoresk dorpje vol met vakwerkhuizen aan de rand van de Harz.
Tijdens de autorit, via mooie binnenwegen, kon ik mij al flink vergapen aan de besneeuwde landschappen van het Harz gebergte. Ik was nog nooit eerder op ‘sneeuwvakantie’ geweest dus voor mij wel bijzonder. Ook omdat we in Nederland al jaren nauwelijks sneeuw gezien hadden.
Eenmaal geïnstalleerd in ons vakwerkhotel, gingen we al snel op weg naar het centrum van Goslar, gewapend met camera’s. Oja en met een extra tas, want de plaatselijke DM drogist zou leeg gekocht worden. Serieus zoveel goedkoper in Duitsland, ik zou er vaker heen moeten gaan ;P
’s Avonds hebben we ons uiteraard vol gegeten aan mega schnitzels en zijn we daarna nog even de stad in gegaan om bij een mega kneuterig café wat te drinken. Ook dat is Duitsland, kneuterigheid, de tijd lijkt er stil te staan. Nog altijd hangen de witte kanten gordijntjes van oma voor het raam.
De volgende dag was het tijd voor echt winterse wandelingen. En eigenwijs als ik ben, heb ik mijn snowboots niet aangetrokken, die liepen voor geen meter. Dus op mijn Docs de sneeuw in was af en toe een uitdaging, maar gelukkig hebben de bomen in het bos van Bocksberg hele stevige takken waar ik mij aan vast kon grijpen. :)
De wandeling in Bocksberg had wel iets weg van de wandeling die ik gisteren gemaakt heb hier in Zwolle. Ook super koud door die Poolwind. Tijd dus om naar een dorpje te rijden, in Hahnenklee konden we even opwarmen met warme chocolademelk en een apfelstrüdel. Om vervolgens de kou weer in te gaan en via de skilift in het wintersportgebied aldaar te komen. Zonder ski’s of snowboard (daar heb ik geen talent voor), maar nog altijd op die wegglijdende Docs (daar heb ik wel talent voor).
Genoeg sneeuwpret weer voor 2021 toch? Leuk hoor, maar ik zit deze week nog wel vast ik mijn eigen wijk denk. No way dat ik de auto in stap, er zijn er al een aantal gestrand hier op het kruispunt dus mij niet bellen. Kom maar door met die trekkers die de wegen schoonmaken en met goed vriesweer zodat we kunnen schaatsen. Dat is toch meer mijn ding :)
