Good vibes in Kopenhagen

Vorige week stond ik nog gekleed in drie lagen kleding bij -10℃ op de antieke noren van mijn moeder op het ijs. Strak blauwe lucht, zon en ijs zo glas als een spiegel, wat heb ik genoten! Nu, een week later is het +17℃ en is iedereen net zo vrolijk als een week geleden. De lente komt er aan.
Dus van de noren van mijn moeder naar …Denemarken (jammer joh een bruggetje naar Noorwegen was leuk geweest, maar dat is een reisverhaal voor later).

Kopenhagen dus, vier jaar geleden in het voorjaar verbleef ik een paar dagen in deze fantastische stad. Door dit zonovergoten weekend moest ik denken aan deze stad met zijn ‘good vibes’ en aan het gebouw genaamd On the Sunny Side. Als je hier nog niet geweest bent en we kunnen ein-de-lijk weer op reis, boek dan een citytrip naar Kopenhagen. Je zult er geen spijt van krijgen! De sfeer die er hangt is relax, de inwoners vriendelijk, het hoofdvoertuig is de fiets (als Nederlander moet je je dan toch gelijk thuis voelen?) en de Deense kaneelbroodjes super lekker.

Winter Wonderland | Harz

Winter has come! Het is inmiddels februari en hadden we in Nederland nog sneeuw verwacht? Zeker niet. Hadden we überhaupt ooit nog sneeuw verwacht in Nederland? Eerlijk gezegd ook niet, maar toch hopen we elk jaar weer op een witte kerst. En wie herinnert zich Piet Paulusma niet, die elk jaar moest voorspellen of er een Elfstedentocht zou komen?

Groot was dan ook de verbazing toen vorige week ineens alle weermannetjes riepen dat het zou gaan sneeuwen en vriezen. En Nederland zou Nederland niet zijn als dat niet voor paniek zorgde. Code rood werd aangekondigd, er werden weer massaal pleerollen geplunderd, de rest van de supermarktschappen waren overigens ook leeg (alsof er een hongerwinter naderde), ouders waren verwoed Marktplaats aan het afstruinen op zoek naar schaatsen en snowboots voor de kids. Kortom, het hele land in rep en roer want er stond iets leuks te gebeuren in Coronatijd.

I’M BACK

Hoe lang kun je erover doen om weer te beginnen met een blog? Nou zo’n 3 jaar in mijn geval. Er zijn vele redenen waarom ik het schrijven over onder andere mijn reizen zo lang heb uitgesteld. De grootste boosdoender is mijn perfectionisme. Want mijn blog moet er strak uit zien, de tekst moet goed zijn, de foto’s mooi, de volgers veel en het logo ontworpen naar het idee in mijn hoofd. Op dit laatste heeft het niet vast gezeten, Dagmar heeft 3 jaar geleden mijn logo al gemaakt (waarvoor nog steeds bedankt ♥). Nee het ligt toch echt aan mijzelf. Al mijn ideeën heb ik al honderden keren dood gedacht, met een lege site tot gevolg. Wie gaat dit nou lezen? Er zijn al zoveel reisblogs! Met andere woorden ik ging mijzelf steeds hogere eisen opleggen waardoor die drempel alleen maar hoger werd.

Scroll naar boven