IJsland: Reykjavik en de Golden Circle

Welkom in toeristisch IJsland! Wat een verschil met alle voorgaande dagen, we verlangden al snel weer terug naar de mooie en vooral rustige natuur. De uitgelichte afbeelding hierboven is de rustigste foto die ik kon vinden in de selectie van deze dagen. Gelijk ook één van mijn favorieten aangezien je op de rest hordes met toeristen ziet. Toeristen in allerlei soorten en maten, dus we maakten er een sport van om de meest bijzondere vast te leggen; met berenmutsen op, hippie jurken onder dikke slaapzak-jassen (je weet wel welke ik bedoel ;P), oma’s die geparkeerd werden voor een spuitende geiser en vooral in fileformatie richting de hotspots langs de Golden Circle lopen. Laatstgenoemde is eigenlijk een tourtje langs klein-IJsland, divers is het zeker. Maar een aanrader? Ik zou het overslaan als ik jou was.

We brachten ook nog een bezoekje aan de hoofdstad van IJsland, Reykjavik. Hiervan waren we niet bepaald onder de indruk. Hoogtepunt waren de lekkere kaneelbroodjes, nog warm! Bij deze bakker moet je zeker even langsgaan, als ik er alleen al aan denk loopt het water mij weer in de mond. Brauð & Co. mensen onthoud die naam. O en een heel leuk fotografiewinkeltje dat is ook de moeite waard: Fotografi. Voor de rest slenterden we nog wat door de straatjes met gekleurde huizen en beklommen we hét icoon van de stad: Hallgrímskirkja.

IJsland: zwarte stranden en watervallen

Ons zevende huisje was niet zo bijzonder, we zaten eigenlijk in een soort van garage haha. Alle reden om weer snel op pad te gaan, we stonden de volgende morgen dan ook al om 06.00 uur ’s ochtends op! En dat alles om op jacht te gaan naar puffins, maar die waren na twee pogingen echt nergens te bekennen. Ik denk dat we toch niet in het juiste seizoen waren…nog meer reden om terug te gaan. Sowieso wil ik nog een keer in het voorjaar, want hallo al die lupinevelden, zo gaaf!

Onze jacht begon echter wel op een mooie plek, Kaap Dyrhólaey. Wist je dat dit heel toepasselijk, deurgat betekent? De rotsen worden omgeven door zwarte stranden en in ons geval ook regenbogen, dit was namelijk ook de eerste dag dat het weer wat slechter was.

IJsland: ruige rotsen en glinsterend ijs

Ons vierde huisje was absoluut onze favoriet, daarom extra balen dat we hier maar één nacht verbleven. Het huisje ligt aan de rand van het vissersdorpje Seyðisfjörður, aan het einde van de 16km lange kronkelende gelijknamige fjord. De weg ernaartoe wordt gezien als één van de spectaculairste wegen van IJsland en de volgende ochtend zullen we ervaren waarom, het is tevens de enige manier om (over land) het dorpje te bereiken. Hier voel je je ver van de bewoonde wereld, omgeven door steile bergen waardoor de zon gedurende twee maanden niet te zien is.

Toen het donker werd vonden mijn zus en ik het huisje wel een beetje griezelig, maar dit kwam waarschijnlijk vooral door de serie ‘Trapped’ die we gekeken hadden en zich hier afspeelde hihi ;) ’s Avonds is het pikkedonker en super stil, maar ik waagde mij toch vanuit het veilige huisje naar de veranda om de stadslichtjes vast te leggen en een glimp van het noorderlicht op te vangen. Dat eigenwijze noorderlicht kwam echter niet tot onze grote teleurstelling aangezien dit HET huisje en DE ideale plek was om dit prachtige natuurverschijnsel nog eenmaal te aanschouwen.

Tulpen in Flevoland

Later dan verwacht (want koudste aprilmaand sinds 1986) stonden dan eindelijk de tulpenvelden in bloei. Ik had gehoopt tijdens mijn weekendje weg naar Uitgeest deze kleurenpracht al vast te kunnen leggen, maar helaas nog geen tulp te zien in Noord-Holland. Een week later barstte de tulpengekte echter wel los. Tijd dus om op tulpenjacht te gaan in…Flevoland. Juist ja niet mijn eerste keuze, want het is de lelijkste en meest saaie provincie van Nederland. Alleen mooi als de tulpen in bloei staan en oké het Waterloopbos is ook de moeite waard. En ja ik mag zeggen dat het een provincie is zonder sfeer, ik ben er immers geboren ;)

Dus normaal gesproken rij ik met een grote boog om Flevoland heen, maar nu was het toch de ‘oversteek’ waard. Toen we de provinciegrens ergens achter Kampen passeerden, leek het net of iedereen Flevoland aan het verlaten was, kilometers file stond er aan de andere kant van de weg. Hadden wij de memo gemist dat Flevoland aan het zinken was?

IJsland: het rustige noorden

Op dag 3, 4 en 5 bevonden wij ons in het noorden van het eiland, dat weet ik nu. Ik ben er ongeveer de hele vakantie van overtuigd geweest dat we nog altijd in het westen van het eiland rondreisden. Eigenwijs? Wie ik?!
Het is moeilijk om een favoriet deel van IJsland te kiezen, maar hier is het wel heel mooi en zo rustig! Het kan soms wel uren duren voordat je weer een auto tegen komt. De meeste toeristen vind je in het zuiden, lekker zo houden ;)

Ook deze dagen waren stralende dagen, daar hebben we vooral in het begin veel geluk mee gehad. Tijd om het noorden te verkennen dus. Het lijkt nu alsof we heel veel onderweg waren…dat was ook zo! Het enige nadeel achteraf, dat we niet echt rustig van één plek konden genieten. Zo had de eigenaar van het huisje in Glaumbær nog de tip om onderweg te stoppen bij een zwembad gelegen aan de fjord in Hofsos met een prachtig uitzicht, maar ja wegens gebrek aan tijd niet gedaan.

IJsland: het kleurige westen

Tijd om weer een pagina toe te voegen in mijn IJsland dagboek. De tweede volle dag op het eiland bracht ons bij een aantal kleurrijke spots. Voor vertrek zei iemand nog voor de grap dat IJsland grauw en grijs zou zijn, maar dat is totaal niet zo. Het landschap is zo divers en op momenten bizar kleurrijk dat het soms gephotoshopt lijkt. De lavavelden geven het landschap een groene kleur met hier en daar een bloemetje en de waterval Hraunfossar zorgt met de omliggende begroeiing in herfstkleuren voor een surrealistisch beeld.

Met een volgeladen tankwagen (a.k.a. onze huurauto) reisden we verder naar ons tweede huisje waarbij de rijdbare Bagels&Beans vestiging weer overuren draaide. Onderweg zie je weinig restaurants en ook weinig wc’s, dat is iets minder, uit voorzorg dronken we maar niet al te veel. De mooie bezienswaardigheden maken veel goed, alleen de uitzichten vanuit de auto zijn al prachtig.

IJsland: Snæfellsnes

Het is alweer drie jaar geleden dat ik samen met mijn zus en zwager voet zette op IJslandse bodem. Eindelijk tijd om deze bestemming van mijn bucketlist te strepen, of nou ja, hij staat er nog altijd op. Want hallo wat is dit een prachtig land, zo overweldigend dat het zich moeilijk laat beschrijven met woorden. Het is het land van vuur en ijs, het land van krachtige watervallen, het land van indrukwekkende gletsjers, het land van de papegaaiduikers, het land van prachtige fjorden en valleien en bovenal een land waar ik mij echt klein voelde ten opzichte van al deze natuurpracht ♥ Woorden schieten dus een beetje te kort, de foto’s spreken voor zich, maar het gevoel is helaas niet vast te leggen. Je zult er zelf heen moeten om het te ervaren en daar krijg je geen spijt van!

Good vibes in Kopenhagen

Vorige week stond ik nog gekleed in drie lagen kleding bij -10℃ op de antieke noren van mijn moeder op het ijs. Strak blauwe lucht, zon en ijs zo glas als een spiegel, wat heb ik genoten! Nu, een week later is het +17℃ en is iedereen net zo vrolijk als een week geleden. De lente komt er aan.
Dus van de noren van mijn moeder naar …Denemarken (jammer joh een bruggetje naar Noorwegen was leuk geweest, maar dat is een reisverhaal voor later).

Kopenhagen dus, vier jaar geleden in het voorjaar verbleef ik een paar dagen in deze fantastische stad. Door dit zonovergoten weekend moest ik denken aan deze stad met zijn ‘good vibes’ en aan het gebouw genaamd On the Sunny Side. Als je hier nog niet geweest bent en we kunnen ein-de-lijk weer op reis, boek dan een citytrip naar Kopenhagen. Je zult er geen spijt van krijgen! De sfeer die er hangt is relax, de inwoners vriendelijk, het hoofdvoertuig is de fiets (als Nederlander moet je je dan toch gelijk thuis voelen?) en de Deense kaneelbroodjes super lekker.

Winter Wonderland | Harz

Winter has come! Het is inmiddels februari en hadden we in Nederland nog sneeuw verwacht? Zeker niet. Hadden we überhaupt ooit nog sneeuw verwacht in Nederland? Eerlijk gezegd ook niet, maar toch hopen we elk jaar weer op een witte kerst. En wie herinnert zich Piet Paulusma niet, die elk jaar moest voorspellen of er een Elfstedentocht zou komen?

Groot was dan ook de verbazing toen vorige week ineens alle weermannetjes riepen dat het zou gaan sneeuwen en vriezen. En Nederland zou Nederland niet zijn als dat niet voor paniek zorgde. Code rood werd aangekondigd, er werden weer massaal pleerollen geplunderd, de rest van de supermarktschappen waren overigens ook leeg (alsof er een hongerwinter naderde), ouders waren verwoed Marktplaats aan het afstruinen op zoek naar schaatsen en snowboots voor de kids. Kortom, het hele land in rep en roer want er stond iets leuks te gebeuren in Coronatijd.

I’M BACK

Hoe lang kun je erover doen om weer te beginnen met een blog? Nou zo’n 3 jaar in mijn geval. Er zijn vele redenen waarom ik het schrijven over onder andere mijn reizen zo lang heb uitgesteld. De grootste boosdoender is mijn perfectionisme. Want mijn blog moet er strak uit zien, de tekst moet goed zijn, de foto’s mooi, de volgers veel en het logo ontworpen naar het idee in mijn hoofd. Op dit laatste heeft het niet vast gezeten, Dagmar heeft 3 jaar geleden mijn logo al gemaakt (waarvoor nog steeds bedankt ♥). Nee het ligt toch echt aan mijzelf. Al mijn ideeën heb ik al honderden keren dood gedacht, met een lege site tot gevolg. Wie gaat dit nou lezen? Er zijn al zoveel reisblogs! Met andere woorden ik ging mijzelf steeds hogere eisen opleggen waardoor die drempel alleen maar hoger werd.